Ondertussen bij de buren

Mijn fascinatie voor buren is berucht. Als meisje van een jaar of 12 zat ik aan de Wetstraat in de zomer uren op mijn verder ongezellige balkon, alleen maar om te bestuderen wat er aan de andere kant van het hekje gebeurde Dit is zelfs een keer uitgelopen op een enorm watergevecht. En aan de Bomansstraat is tot op de dag van vandaag de vraag actueel hoe de buren eigenlijk heten. En zijn ze nou wel of niet religieus? Wie zo door zijn buren wordt geboeid, zou ze eigenlijk eens moeten opzoeken. Vandaar dat ik vorige week woensdag in de trein stapte. Na 10 weken Berlijn was het tijd voor een bezoekje aan de buren, die Niederlanden.

Hannover, Osnabrück, Bad Bentheim en opeens ben je dan weer in Nederland. Beethovenlaan en Anninksweg flitsten voorbij, de toren van de Lambertus stond er ook nog en op het perron zag ik na 10 weken mijn vader weer terug. Er volgende meteen een rondje boodschappen doen, waarbij mijn vader opmerkte dat er in Hengelo verder niets veranderd was. Goh. Verandering in Hengelo, dat was pas echt nieuws geweest.

De aanleiding van mijn bezoek was meer dan vrolijk: de bruiloft van Jan en Rebekka. Enige tijd voor mijn vertrek naar Duitsland werd duidelijk dat die zou plaatsvinden tijdens mijn afwezigheid, en dat kon natuurlijk niet. Dus boekte ik kort na mijn vertrek naar Berlijn alweer een ticket naar Nederland om er zeker van te zijn niets van de plechtigheden te hoeven missen. Die begonnen op 18 mei met het burgerlijk huwelijk, waarna op 19 mei diner, kerk en avondfeest volgden. Aangezien Rebekka van Syrisch-Orthodoxe afkomst is, waren alle plechtigheden ook met veel ceremonieel uit haar gemeenschap omgeven. In de kerk sprak men gedeeltelijk Aramees en op het avondfeest werd er fanatiek gepinkendanst. Gewat? Gepinkendanst inderdaad, een soort volksdans waarbij je met steeds meer mensen in een steeds grotere kring staat en elkaar bij de pink vasthoud. Zelden heb ik mijn familie zo los zien gaan op een dansvloer. Ooms en tantes waarvan je het niet zou verwachten bleken opeens erg los in de heupen, de neef die altijd alleen maar bier drinkt stal de show en zelfs mijn vader viel na enkele uren voor dit bijzondere spektakel. Uit welke hoek mijn bruidegom zal komen is tot op heden onduidelijk, maar inmiddels staat voor mij wel vast dat de pinkendans ook op mijn feest niet mag ontbreken!

Naast al het bruiloftsgeweld vond ik ook nog tijd voor een bezoekje aan Groningen, waar ik opeens weer door de UB liep en in de Negende Cirkel een biertje stond te drinken. Verder mocht in Hengelo een uitgebreide thee niet ontbreken en stond ik na maanden afwezigheid opeens weer in wat voor mijn vertrek bijna mijn tweede huis was, Cafe Merlijn. Doodmoe, maar zeer voldaan stapte ik zondagmiddag dan ook weer in de trein terug. Mijn burenonderzoek zat erop. Met eigen ogen heb ik kunnen zien dat alles goed gaat en dat ze tijdens mijn afwezigheid tot dusver nog geen al te rare sprongen hebben gemaakt. Ik kan mijn burenmanie dus met een gerust hart weer richten op de buren in Berlijn. Want hoort er nu eigenlijk wel of geen vader bij dat gezin hiernaast…?