Enttäuschung

Duitsers zijn zeer emotionele mensen. Wanneer ze blij zijn, zijn ze meteen ook dolblij. En verdriet is meteen ook een zeer ramzalig soort verdriet. Mooi is dat ze daar in hun taal rekening mee hebben gehouden. Het Duits kent vele woorden die blijdschap, droefenis en ergernis tot in detail uitdrukken. Zo wenst de dirigent van mijn orkest ons op maandagavond altijd een ‘wunderschöne Montagabend’. Dat is nog eens wat anders dan Mira-dirigent Arnoud die zijn repetities steevast begint met ‘Hallo allemaal’.
Bij nare gebeurtenissen spreekt men al snel van ‘Schicksal’ oftewel het noodlot. Wanneer in het bij vlagen zeer rommelige verkeer van Berlijn een fietser of automobilist een ongeluk krijgt, ligt dat zelden aan de verkeersdeelnemers zelf: ‘Es war ein Schicksal’. Zo voortredenerend is het dan ook geen toeval dat ‘Weltschmerz’ een Duits woord is. Wie emotioneel dagelijks zoveel hoge toppen en diepe dalen beleefd, moet af en toe wel lijden aan het bestaan.

Het mooiste woord vind ik echter ‘Enttäuschung’. Het betekent teleurstelling, maar eigenlijk is dat nog een understatement. Het betekent een totale teleurstelling. Wie enttauscht is, is ontgoocheld, verblufd, teleurgesteld en gekrenkt tegelijk. En van die ervaring hebben we de laatste weken wat staaltjes meegemaakt. De grootste Nederlandse Enttäuschung was natuurlijk de uitschakeling tegen Portugal, alweer bijna 2 weken geleden. Samen met Annejet en nog een heleboel andere Nederlanders zag ik deze wedstrijd op de inmiddels beroemde FanMeile en zag hoe het met Nederland langzaam bergafwaarts ging, of beter gezegd, met de scheidsrechter. Elant, een jongen van mijn taalcursus barste onder druk van de spanning en de teleurstelling op het einde bijna uit elkaar. ‘Dit kan gewoon niet waar zijn, dit gelóóf je niet’. Toch was het zo. Hoe anders was de stemming die woensdag daarvoor, toen ik met Anne en Kim op de FanMeile Nederland - Argentinië zag. Geen geweldige wedstrijd, wel een geweldige sfeer. Nederlanders en Argentijnen, allemaal in opperbeste stemming. En zowaar, eindelijk wel 2 Duitsers die overduidelijk voor Nederland waren. Ik had niet gedacht dat ze nog bestonden.

Het grootste voorbeeld van Enttäuschung heb ik afgelopen dinsdag meegemaakt, hoewel die niet persoonlijk was. Want nadat we al ohne Holland nach Berlin fuhren, fahren we nu ook ohne Deutschland nach Berlin. Deze wedstrijd zag ik met een aantal Italianen in een pizzeria, die gevuld was met een zowel Duits als Italiaans publiek. In tegenstelling tot wat ik de laatste weken wel eens heb meegemaakt, namelijk een onsportieve Duitse benadering van voetbal, was de sfeer hier erg goed. De Duitsers en Italianen zongen afwisselend wat strijdliederen, totdat de Italianen uiteindelijk aan het langste eind trokken. Vreugde bij de Italianen, vreugde ook bij mij, maar in de pizzeria werd het verdacht stil. Lege blikken, chagrijnige grimassen en een klein jongetje dat hartverscheurend huilde: ‘Mammi, jetzt werden wir kein Weltmeister, buhuhuuuu’. De Enttäuschung was compleet.

Mooie weken liggen achter mij. Al weken schitterend zomerweer, leuke bezoekjes uit Nederland, WK-activiteiten met de mensen hier, het leven is zo gek nog niet. Toch komt het einde in zicht. Komende zondag houdt het WK op en over 2 weken vertrekken de eerste vrienden naar waar ze vandaan komen. Als ik op 13 augustus het licht uit doe hier, kan ik terugkijken op een prachtige tijd, waar dan helaas wel een einde aan gekomen is. Hoewel het goed is om ook weer eens terug te keren naar het Koninkrijken, kan ik het niet helpen als ik dan een beetje en enttäuscht zal zijn.