Juli, July

Het moet inmiddels al ruim tien jaar geleden zijn dat de mij verder totaal onbekende zanger Bert Heerink met het liedje ‘Juli, July’ hoog scoorde in de hitparade. Als ik het me goed herinner (wat best moeilijk is, want oma wordt ook een dagje ouder) was het succes van dit lied mede aan te danken dat het feit dat het werd gebruikt in een reclame voor Heineken. Heerink bezong de warmte en de vrijheid die de zomer met zich meebrengen en in mijn geval ging dat uit uitgerekend dat jaar ook daadwerkelijk gepaard met een warme vakantie aan de Belgische kust. Het was warm en het was gezellig: ‘Alles mag en niets moet. Julie, julie dan is het goed’.

Aan dat liedje heb ik de afgelopen julimaand erg vaak teruggedacht, evenals aan die vakantie. Ik was toen een jaar of 11 en had vermoedelijk nog nooit bewust zoveel warmte en zon meegemaakt. En net zoals vroeger alle winters sneeuw gehad schijnen te hebben, zo was deze vakantie voor mij lange tijd de warmste ooit. Hoewel het in Zwitserland, Duitsland, Frankrijk en Italië in de jaren die volgden beslist veel warmer is geweest.
Sinds dit jaar ben ik eindelijk van de België-kwaal genezen, een julimaand in Berlijn brengt je voor eeuwig op andere gedachten. Ergens las ik dat de gemiddelde temperatuur in Berlijn de afgelopen maand rond de 26 graden gelegen heeft en dat lijkt me nog zacht uitgedrukt: de eigenzinnige thermometer op mijn balkon had het vaak over temperaturen rond de 40 graden. Ondanks het feit dat ik nog tot en met 21 juli college had, was Bert Heerink overal. Nog nooit heb ik zoveel ijs gegeten. Nog nooit heb ik zo vaak tot ’s avonds laat de terrassen onveilig gemaakt. Nog nooit was het zo zomer, mocht alles, moest niets.

Wat wel moest, was een repetitieweekend met mijn Berlijnse orkest. De legendarische Mira-weekenden zijn bijna niet te evenaren, dus erg benieuwd naar de Duitse variant ging ik vrijdag 14 juli op weg. Eén ding is zeker, ook dit vergeet ik nooit meer. Kom ik van Mira-weekenden doorgaans al meer dood dan levend terug, ditmaal kon je me werkelijk opvouwen en in de kast leggen. De beruchte Duitse discipline bestond er 2 ochtenden in dat ik na teveel bier de avonden ervoor toch om half 8 op moest staan, om vervolgens om kwart voor 9 mijn viool ter hand te nemen. Die dan pas tegen half 11 ’s avonds weer in de koffer mocht, met slechts hier en daar een pauze. Onderschat de wil en machtswellust van dirigent Herr Alex wat dat betreft niet. Hij dreef me bijna tot waanzin met zijn vaak negatieve opmerkingen en de onaangekondigde woede-uitbarstingen, maar wonderwel oogstte hij met deze methode resultaat: op 21 en 22 juli hebben we twee hele leuke concerten gegeven, waar alle muzikale puzzelstukjes op hun plaats vielen en ik na afloop alleen maar denken kon: wat waren we goed! In totaal 1200 mensen hebben daar van meegenoten en tegen de lengte van een Duits applaus kan zelfs het langste Mira-applaus niet op!

De colleges zijn afgelopen, ik ben geen lid meer van mijn uiteindelijk erg leuke Berlijnse orkest en om mij heen gaan alle Erasmus-vrienden terug naar waar ze vandaan komen. Daarbij zal ergens deze week het weer definitief omslaan: na weken van een graad of 33 elke dag gaan we terug naar een temperatuur van 22 graden maximaal. Juli loopt ten einde, Bert Heerink vervaagd. Voordat alles definitief weg is, pak ik morgen het vliegtuig naar Italië om met familie een week vakantie te houden in de buurt van Rome. Alles mag en niets moet, ik neurie vrolijk verder.