Sommerloch

In Duitsland komkommert de zomer rustig door. Nu ik sinds een paar weken vakantie heb, gebeuren er in het nieuws ook nog nauwelijks noemenswaardige dingen. Goed, de machinisten wilden een loonsverhoging van 31%. En omdat ze die niet krijgen, is het treinverkeer hier regelmatig volledig ontregeld. Sinds een paar dagen kunnen al die noodgedwongen thuisblijvers ook geen Tour de France meer kijken, want ARD en ZDF, de Duitse publieke omroepen, zijn met uitzenden gestopt. Al voor de Tour hadden ze aangekondigd dat ze dat zouden doen als er ook maar één dopinggeval werd ontdekt. En nu dat ook nog een renner uit de Duitse T-Mobile-ploeg blijkt te zijn, is de maat voor ARD en ZDF vol. Maar dat was het dan ook wel zo ongeveer.

Sinds gisteren ben ik ook in het Sommerloch gevallen, het zwarte gat van de zomer. Vakantie heb ik zoals gezegd al een paar weken. Maar lezen, Radio Tour de France luisteren, wandelen, in het park zitten, met vrienden afspreken, naar de openluchtbios gaan en taarten bakken, dat zou ik nou niet bepaald een zwart gat willen noemen. In al die vrije tijd zat bovendien één baken van houvast, de bijna dagelijks terugkerende repetitie van mijn orkest, waar sinds gisteren een einde aan gekomen is.

Of eigenlijk, mijn twee orkesten. Het afgelopen semester had ik namelijk aan één orkest niet genoeg. Mijn ‘eigen’ maandagorkest, waar ik vorig zomer ook al in had meegespeeld, speelde een niet zo spannend programma. Maar de mensen waren dan weer wel heel erg leuk. Het dinsdagorkest daarentegen speelde Dvorak’s negende, ‘Uit de Nieuwe Wereld’. En zeg nou zelf, wie wil dat nou niet een keer gespeeld hebben? Omdat ik mensen en repertoires niet zomaar tegen elkaar kon inwisselen, bleef er niet veel anders over om dan maar in twee orkesten mee te spelen.

Gevolg van deze beslissing was dat ik de afgelopen weken meer in mijn orkest dan aan de Yorckstrasse heb gewoond. Tot eind juni betekenden twee orkesten niet meer dan twee keer per week repeteren. Maar vanaf toen begon het circus van repetitieweekenden, extra repetities, generale repetities en concerten. En als je dat in twee orkesten meemaakt, dan zit je makkelijk zes van de zeven dagen met je viool onder je kin.

Uiteindelijk was dat alleen maar heel erg leuk. De twee repetitieweekenden had ik bijvoorbeeld nooit willen missen. Tussen alle repetities en woede-uitbarstingen van Herr Alex door, bleef er voldoende tijd over om te kletsen, bier te drinken, te ouwehoeren, te tafelvoetballen en, op zijn Duits, Party zu machen. En laat ik vooral ook het legendarische middagje frisbeeën met Jacqueline, Burkhard en Nils niet vergeten.

De concertserie van de afgelopen drie weekenden was de kroon op het werk van de laatste maanden. Vijf concerten, die allemaal op hun eigen manier uniek waren. Uniek qua slechtheid helaas ook een keer, maar gelukkig kunnen we daar een uniek en zeer geslaagd openluchtconcert tegenover zetten. De tuin van de Humboldt-Universiteit was gevuld met mensen op klapstoeltjes, picknickkleden en goedgevulde koelboxen. Omdat orkestmensen vooral spelen vanwege het biertje na afloop, ging het feestgedruis van de repetitieweekenden na de concerten vrolijk door. Met als hoogtepunt het tuinfeest na het openluchtconcert. Onder de sterrenhemel zongen en dansten we op slechte Duitse hits en zagen langzaam de zon opkomen.

En nu is het voorbij, mijn structuur, mijn houvast van de laatste weken. De concertserie is klaar, Herr Alex kan bijkomen van zijn buien en wij van hem. Uiteindelijk ben ik nu ook in het Sommerloch gevallen. Maar, nog niet definitief. Afgelopen week hoorde ik eindelijk dat ik met het orkest mee mag op concertreis naar Rome en Warschau in oktober. Een beter bericht had ik niet kunnen krijgen. Nu een Sommerloch, straks een herfstfeest.