Het beste van twee werelden

Buiten regent het gestaag. De contouren van de Potsdamer Platz tekenen zich af tegen een grijze lucht en een mooie zonsondergang zit er vandaag niet in. Een bus stopt bij de halte aan de overkant, zoals elke tien minuten, dag en nacht. Door de muur heen hoor ik de muziek van Lotte. Birthe loopt bellend en lachend door de gang. Nils is als gewoonlijk niet thuis. Vanavond voor de verandering een orkestrepetitie, voor de vierde dag op rij. Dvorak’s ‘Nieuwe Wereld’ staat op het programma. In het lange Hemelvaartsweekend zie ik Jordy en Sterre nog, stagiaires op de Nederlandse ambassade. En misschien ga ik nog wel een avond met Nils en zijn vrienden mee de stad in, naar zo’n Berlijnse kroeg met onbegrijpelijk concept. Morgenavond zie ik Wibke, om haar Nederlands en mijn Duits te verbeteren. Al met al een hele normale Berlijnse week dus.

Volgende week om deze tijd ziet de wereld er heel anders uit. Dan ben ik niet meer in Berlijn, maar in Arnhem, tussenstation op weg naar Lourdes. Woensdag vertrekt dan weer een trein vol zieken en verzorgers op weg naar dit kleine bedevaartsoord aan de voet van de Pyreneeën. Net als een Berlijnse week, heeft een week Lourdes ook een ijzeren regelmaat, die ik nu al uit kan tekenen. Kort samengevat maak ik vanaf ’s morgens 07.00 tot ’s avonds 23.00 mijn kilometers in het Accueil, zeg maar het ziekenhuis. Zet koffie, maak bestellijsten, werk op de eetzaal. En praat in de vrije minuten tussendoor met de zieken, of ouwehoer met mijn medevrijwilligers. Zeker tijdens zo’n week waarin iedereen met de minuut vermoeider raakt, blijkt dat vaak de beste manier van communiceren. Het is dan ook niet voor niets dat, hoewel iedereen na wéér een dag omvalt van de slaap, stamcafé Jeanne d’Arc ’s avonds toch weer uitpuilt van de Nederlanders. En dat de Hollandse meezingers tot in de kleine uurtjes door Lourdes schallen. Het gemiddeld aantal uren slaap per nacht zal die week dan ook niet meer zijn dan vier of vijf, schat ik.

Wat je noemt een overgang! Lourdes is zonder twijfel het fysiek, en soms ook geestelijk, zwaarste wat ik in mijn leven doe en in dat opzicht is iedere reis weer een uitdaging. Maar dit jaar lijkt die groter dan ooit. Want ik kan me er totaal geen voorstelling bij maken hoe het is om van die ene wereld de andere binnen te lopen. Dat weinig religieuze Berlijn tegenover Lourdes, waar elke twee meter een kerk staat. Mijn stage die letterlijk wordt geregeerd door de waan van de dag, tegenover werken in een ziekenhuis, met mensen die soms aan het einde van hun leven staan. Berlijnse underground tegenover Guus Meeuwis en Vader Abraham.

Toch verheug ik me er vooral op. Want Lourdes mag dan het zwaarste zijn, het is ook één van de leukste dingen die ik doe. Er is weinig dat zoveel voldoening geeft dan na die week meer dood dan levend te constateren dat het allemaal weer gelukt is, dat het weer een mooie week is geweest. Met leuke gesprekken, goede grappen en mooie momenten, waar je nog tijden op terug blijft kijken.

Berlijn gaat dus mee naar Lourdes, Lourdes weer mee terug naar Berlijn. En het beste van die twee werelden gaat mee in mij.