Vrijdag

De vrijdag is eigenlijk een rare dag. Vaak loopt juist op de dag dat het weekend begint, van alles in de soep, in ieder geval bij mij. Ga je een weekend naar huis, dan kom je bijvoorbeeld in een vertraging van de treinen terecht. Of ze rijden zelfs helemaal niet meer, wat vorig jaar november gebeurde na hevige sneeuwval. Sneeuw valt dan ook bovengemiddeld vaak op vrijdag. Tenslotte is vrijdag de dag waarop ik minimaal één bus mis.

In Berlijn wordt de lijn van de opmerkelijkheid tot dusver niet doorbroken. Vorige week vrijdag bijvoorbeeld. In de loop van de middag begon het opeens onbedaarlijk te sneeuwen. Visioenen van november 2005 doemden al op, wat nu als de S-Bahn het ook niet meer deed? Of, zoals in maart vorig jaar, dat de sneeuw opeens weer tot je knieën ligt? Beide sneeuwervaringen waren waarschijnlijk te traumatisch, want sinds het vorig jaar bovenmatig sneeuwde in mijn leven, heb ik het niet meer op die witte prut. Treinen vallen uit, je krijgt er koude en natte voeten van en je kunt je er eenzaam door voelen. Want als het ontzettend sneeuwt in een stad waar je niemand kent en jij baggert je met moeite naar de supermarkt, dan voel je je eigenlijk heel erg alleen. Ik keek dan ook vol wantrouwen de grijze wolken aan. Wat gaan we doen? Gelukkig bleef het uiteindelijk bij een beschaafd laagje poedersuiker, zodat Liesbeth en ik zaterdag een mooie winterwandeling konden maken door de tuinen van Schloss Charlottenburg. Het was al een uurtje of vier toen we daar aankwamen, zodat we de late lichtval zagen op de sneeuw en bevroren vijvers. Een gekke gedachte was dat ik afgelopen zomer ook in die kasteeltuinen ben geweest. Bij een graadje of dertig terwijl alles in volle bloei stond.

Op stage is vrijdag hondendag, daar begint het al mee. Naast de mensen van de NOS loopt er dan ook een hond door het kantoor. Verder zou de vrijdag een voorbode moeten zijn van diepe rust, want Duitsers wensen elkaar al vanaf een uur of elf ’s ochtends een prettig weekend. Als zelfs politici het weekend al zo vroeg inzetten, waar moet dan nog nieuws vandaan komen? Uit Nederland bijvoorbeeld, als blijkt dat Huub Stevens trainer wordt van het zwalkende HSV. Die kwam met zijn selectie dezelfde dag ook naar Berlijn, waar HSV momenteel speelt tegen Hertha (op dit moment staan ze zelfs nog voor). Duitslandcorrespondenten werden Studio Sport-verslaggevers en ik was getuige van een waar paparazzi-spel. Journalisten en fans hingen rond bij het hotel, in de hoop een glimp op te vangen van Stevens of zijn voetballers. Die, als dat al lukte, natuurlijk niets zeiden. Joris Matthijsen ging op in zijn kaartspel, Rafael van der Vaart in zijn Ipod, de blik op oneindig, de gedachten bij Sylvie. Onverstoorbaar bleef iedereen echter rondhangen, in de regen of de hotelbar. De fans, mannen van rond de vijftig, hadden tassen vol te signeren paperassen bij zich, alles geordend in mappen met kleurige tabbladen. De journalisten vulden hun tijd ook bijzonder professioneel in, door te gaan kaarten of een barjuffrouw te versieren. De bedrijfsleider van het hotel tenslotte, deed vooral zijn best al dit gespuis zijn hotel uit te blaffen. Zo had iedereen zijn taak tot Stevens om negen uur uiteindelijk de pers te woord stond. Omdat hij dit deels ook in het Nederlands deed was het lange wachten en observeren dus niet voor niets en had Studio Sport het gewenste beeld.

Wat gaan we nog meer beleven in Berlijn? Orkanen? Radicaliserende terroristen? Pikante foto’s van Angela Merkel? Wat het ook is, het is gegarandeerd op vrijdag. Ik stel voor dat we mijn stage tot die dag beperken.